W miejscowym kościele została odprawiona uroczysta Msza św., której przewodniczył biskup Santa Rosa, bp Luis Darío Martín, a koncelebrowali przełożony inspektorii pw. bł. Zefiryna Namuncury ks. Manuel Cayo, jego wikariusz ks. Osvaldo Braccia, a także liczna grupa salezjanów, którzy przybyli do stolicy Pampy, aby wspólnie z licznymi księżmi diecezjalnymi uczestniczyć w tej jubileuszowej uroczystości.
W homilii ks. inspektor nawiązał do niedawnych obchodów 150-lecia przybycia salezjanów do Argentyny: „Tą wyprawą misyjną kierował ks. Jan Cagliero, którego setną rocznicę śmierci ostatnio obchodziliśmy. Ten sam, który w 1895 r. otrzymał od ówczesnego arcybiskupa Buenos Aires zaproszenie do podjęcia pracy misyjnej na Pampie. Przybyli na te ziemie z południa dokładnie 130 lat temu, w 1896 roku. Był to początek długiej drogi pełnej wyzwań, sukcesów, spotkań i sytuacji konfliktowych, które pozostawiły głębokie ślady w historii tego miejsca”.
“Jeśli spróbujemy wyobrazić sobie to miejsce i przenieść się myślą w tamte czasy – stwierdził ks. Cayo – to nie możemy nie wspomnieć o księżach Pietro Orsim i Giovannim Franchinim i o General Acha i Santa Rosa, gdzie zostały położone podwaliny pod to, co dziś jest naszym domem”.
I przywołując różnych salezjanów, którzy przebywali na tych ziemiach w tamtych czasach, dodał: „3 kwietnia 1896 r. ks. Franchini przejął na dwa lata funkcję proboszcza parafii w Santa Rosa de Toay (tak nazywała się ona do 1917 r.), a potem był założycielem dzieła salezjańskiego w Santa Rosa, jednym z ośrodków misyjnych na ogromnym obszarze tego przyjaznego terytorium. Nie możemy też zapomnieć o Victorica, gdzie co miesiąc lub co półtora miesiąca udawał się, aby zapewnić duchową opiekę miejscowej społeczności”.
“Kierując się tym samym duchem misyjnym, w 1915 roku do Santa Rosa przybyły córki Maryi Wspomożycielki, podejmując pracę wychowawczą w stylu Księdza Bosko i Matki Mazzarello (...) W 1924 roku przybył tu ks. Luigi Botta, którego zadaniem było zbudowanie szkoły zaprojektowanej kilka lat wcześniej. Po jakimś czasie, 26 października 1925 r. ks. inspektor Valentín Bonetti poświęcił kamień węgielny pod bydunek przyszłej szkoły im. Dominika Savio – kontynuował.
“Kilka miesięcy później, 8 marca 1926 r., zgodnie z zapisami kronik sporządzonych przez salezjanów w tamtych dniach, miało miejsce wydarzenie, które zapisało się w annałach: „Po Mszy św. udaliśmy się do nowego ośrodka. Czekały tam na nas dzieci wraz z rodzicami. Podwórze było pełne chwastów. Budynki nie były jeszcze całkowicie ukończone, brakowało pomieszczeń, mebli i łóżek. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiliśmy, było napompowanie piłki i rozegranie meczu z chłopcami”.
I nie mogło być inaczej w przypadku tej placówki salezjańskiej: “podwórze było pierwszym miejscem spotkań! Od tego dnia stało się to znakiem rozpoznawczym stylu życia, radości i oddania, które charakteryzowały tę placówkę. Tego dnia otworzyły się drzwi tego domu... i już nigdy się nie zamknęły!” – powiedział na koniec ks. Cayo.
Po Mszy św. odbyła się uroczysta akademia, podczas której między innymi dyrektor domu, Gabriela Etcheverry, powiedziała: „Chciałam odnieść się przy tej okazji do jednej z cech naszego założyciela, która była powielana przez tych, którzy mieli za zadanie prowadzić ten dom: jego spojrzenia”.
Poruszyła obecnych, stwierdzając: „Święty Jan Bosko nie był zwykłym obserwatorem swojej epoki; był wizjonerem, który potrafił odczytać rzeczywistość młodych ludzi sercem. To uważne jego spojrzenie pozwoliło mu odkryć potrzeby, na które musiał odpowiedzieć. Wystarczy przeczytać kroniki Ośrodka „Domingo Savio”, aby zdać sobie sprawę, że salezjanie i świeccy bardzo dobrze wywiązali się z tego zadania”.
Po przytoczeniu różnych przykładów, które odzwierciedlają misję tej instytucji, której ta była wierna przez 100 lat, oświadczyła: „Naszym zobowiązaniem na kolejne stulecie jest odnowienie tego spojrzenia: aby wsłuchać się w to, o czym dzisiejsza młodzież nie mówi; aby dostarczyć jej odpowiednie narzędzia w coraz bardziej złożonym świecie i aby każde dziecko, każdy młody człowiek, który przekracza nasze progi, czuł przede wszystkim, że jest bardzo kochany”.
Tak oto dom salezjański „Domingo Savio” rozpoczął obchody jubileuszu stulecia służby dzieciom i młodzieży z Pampy.
Źródło: Don Bosco Sur
