Wiadomość o jego śmierci podał instytut salezjański tuż przed godziną 10: „Drodzy bracia i siostry z Rodziny Salezjańskiej – czytamy w komunikacie – z głębokim smutkiem inforumujemy o śmierci ks. Eugenio Rivy, dyrektora Instytutu Salezjańskiego „San Bernardino” w Chiari. Wierzymy, że powrócił do Domu Ojca, gdzie wreszcie może cieszyć się wiecznym pokojem, kończąc ziemską pielgrzymkę; powierzamy go miłosierdziu Pana”.
Ks. Riva, który 29 grudnia ubiegłego roku skończył 75 lat, od dłuższego czasu był chory. Jego odejście przypada właśnie w setną rocznicę obecności salezjanów w Chiari, obchodzoną uroczyście w ostatnią niedzielę podczas Mszy św. w katedrze w Chiari i transmitowaną z tej okazji również przez Rai 1 – główną telewizję krajową.
Uroczystość żałobna odbyła się w kościele św. Bernardyna przy Instytucie Salezjańskim (Via Palazzolo 1) o godz. 16:00 (UTC+1) w niedzielę 22 marca. Wieczorem w poniedziałek 23 marca, od godziny 20:00, w tym samym kościele odbędzie się czuwanie modlitewne w jego intencji.
Mszę św. pogrzebową odprawi Przełożony Generalny Salezjanów, ks. Fabio Attard, we wtorek 24 marca o godz. 14.00 w „Don Elia Comini” Instytutu Salezjańskiego.
Całe życie poświęcone posłannictwu salezjańskiemu
Ks. Eugenio Riva urodził się 29 grudnia 1950 roku w Treviglio, w rodzinie o chłopskich korzeniach, jako najstarszy z czworga rodzeństwa; pozostałe dzieci to Mario, Gianluigi i Luisa. Już jako dziecko poznał Księdza Bosko dzięki uczęszczaniu do miejskiego oratorium salezjańskiego oraz naukom ojca, który wyświetlał na ścianach domu krótkie filmy przedstawiające sny Księdza Bosko. Podczas gdy bracia Mario i Gianluigi uczęszczali do gimnazjum w Instytucie Salezjańskim w Treviglio, a siostra Luisa do sióstr kanosjanek, mały Eugenio został zaprowadzony przez mamę do aspirantatu w Chiari. „Dla niego istniał tylko Ksiądz Bosko” – powie w publicznym świadectwie z 31 stycznia 2026 roku.
Gdy postanowił zostać salezjaninem, odbył nowicjat w Missaglii, a 16 sierpnia 1968 roku złożył śluby zakonne. Po ukończeniu studiów klasycznych w Nave i odbyciu asystencji najpierw w Varese (1971-1972), a następnie w Chiari (1972-1974), w 1975 r. uzyskał dyplom z filozofii na Katolickim Uniwersytecie w Mediolanie, po czym podjął studia teologiczne na Wydziale Teologicznym Północnych Włoch, pełniąc w międzyczasie posługę asystenta w domach salezjańskich w Mediolanie. 27 maja 1978 r. przyjął święcenia kapłańskie w Treviglio, a następnie był nauczycielem i animatorem w placówce w Sesto San Giovanni.
Bardzo inteligentny, odbył pogłębione studia w zakresie historii sztuki, filozofii i teologii, będąc powołany w 1981 r. do kierowania powstającym Centrum Studiów im. Pawła VI w Nave. Pozostał tam do 1994 r., kiedy to powierzono mu stanowisko dyrektora „Centro Don Bosco” w Treviglio. Pełniąc tę funkcję, mógł wykazać się swoimi różnymi zaletami: niezwykle głęboką pobożnością, wielką wrażliwością na polu troski o dzieci i młodzież, otwartością serca i umysłu wobec swoich współbraci, zwłaszcza tych, którzy najbardziej potrzebowali zachęty i opieki. Od tego momentu w jego przypadku posługa władzy będzie tym, czego Zgromadzenie będzie go stale od niego oczekiwać.
W latach 1999–2005 pełnił funkcję przełożonego inspektorii lombardzko-emiliańskiej (ILE), a następnie, po rocznej przerwie, podczas której był dyrektorem w Nave, w latach 2006–2012 – przełożonego inspektorii Włoch Północno-Wschonich (INE). Następnie - po dwóch latach (2012-2014) jako dyrektor w Nave - w latach 2014-2020 pełnił funkcję przełożonego wizytatorii UPS, co miało miejsce w trudnym czasie pandemii.
Po powrocie do swojej macierzystej inspektorii zajął się najpierw kwestią zamknięcia domu w Pawii (2020-2021), a następnie ożywieniem – co stało się również i przede wszystkim dzięki niemu – domu w Chiari, który opuszcza właśnie w roku jego stulecia, przyczyniając się znacznie do rozwoju tej placówki.
